سیستم اعلام حریق آدرس پذیر

سیستم آشکارسازی و اعلام حریق آدرس پذیر همانند سیستم متعارف از پرکاربردترین سیستمهای اعلام حریق می باشد که هر یک از تجهیزات درون لوپ آدرس پذیر دارای یک آدرس منحصر به فرد بوده و وضعیت تجهیزات از روی کنترل پنل مرکزی قابل روئیت می باشد.

نوع آدرس دهی تجهیزات اعلان حریق در برندهای مختلف متفاوت است و هر برند روش خاصی خود را دارد. برخی از آنها به صورت دستی آدرس دهی می شوند؛ برخی از طریق دستگاه پروگرامر و برخی دیگر نیز از طریق کنترل پنل مرکزی آدرس دهی می شوند.

اصول کشف و تشخیص حریق در سیستم­ های آدرس­پذیر (Addressable9، مشابه سیستم­ های متعارف است، به جز این­که در این گونه سیستم­ ها، هر یک از دتکتورهای اتوماتیک و یا شستی­ ها دارای آدرس منحصر به فردی هستند که از طریق آن تابلوی کنترل مرکزی قادر به شناسایی و تعیین هر یک از آن­هاست.

در این نوع سیستم سیم­‌کشی از پانل به دتکتور با دو رشته سیم، ولی به صورت Loop (سیم بندی حلقوی) انجام می­‌پذیرد که از تابلوی کنترل مرکزی آغاز شده و به تجهیزات درون لوپ متصل می شود و مجددا به همان تابلو ختم می­ شود. کلیه­‌ی تجهیزات به صورت موازی در همین مدار حلقوی جای می­‌گیرند. هر حلقه می­‌تواند به تناسب تعداد تجهیزات و سطوح مورد حفاظت، یک یا چند منطقه را پشتیبانی کند.

در این­گونه سیستم ­ها اگر چه ناحیه ها در قالب مدار مطرح نیستند، اما با توجه به همان معیارهای تعیین منطقه­‌ی حریق، به صورت مجازی زون بندی می‌­شوند. حداکثر مساحت فضاهایی که توسط یک حلقه می­‌توانند حفاظت شوند، ده هزار متر مربع است.

سیستم آدرس پذیر هوشمند Analogue Addressable System:

سیستم­های متعارف و آدرس­پذیر علی­رغم تمایز در نحوه­‌ی هم­بندی و سطح فناوری به کار گرفته شده در آن­ها، در یک اصل مشترک هستند و آن نحوه­ ی عملکرد رله گونه­‌ی دتکتورهاست، در حالی که در سیستم هوشمند که آن­را سیستم آدرس­پذیر آنالوگ نیز می­‌خوانند، اساس عمل­کرد بر پایه­‌ی استفاده از ریزپردازنده در دتکتورها و تابلوی کنترل مرکزی و راهبری نرم افزاری پی­‌ریزی شده است.
 

یک سیستم هوشمند بر طبق استاندارد به سیستمی اطلاق می ­شود که در آن از تجهیزات هوشمند (Analogue Addressable) استفاده شود. یعنی مقدار جریان خروجی هر دتکتور، بستگی به احساس دتکتور از شرایط محیط داشته و طبق آن جریان آنالوگ تغییر می­ کند. این مورد وقتی قابل توجه است که بدانیم در سیستم­های آدرس پذیر و مرسوم هر دو دتکتور فقط در دو حالت نرمال و آلارم مانند یک کلید دو حالته­‌ی صفر و یک عمل می­ کنند. در این­گونه سیستم­ ها دتکتورها همواره فعال هستند و به طور پیوسته پاسخگوی سیگنال ­های ارسالی از سوی تابلوی کنترل مرکزی هستند.

در سیستم هوشمند تمامی دتکتورهای سقفی استفاده شده از نوع هوشمند(Analogue) می­ باشد. هم­بندی سیستم ­های هوشمند نیز مانند سیستم­ های آدرس­پذیر به صورت حلقوی است و می ­توان با هر حلقه ده هزار متر مربع را فارغ از تعداد دتکتورها تحت پوشش قرار داد. در سیستم­ های آدرس پذیر یا مرسوم نمی­ توان فهمید وضعیت هر دتکتور چقدر نزدیک به آلارم می­ باشد. پس بنابراین وجود گرد و غبار و اثرات محیطی به راحتی احساس نمی­ شود. هم­چنین در این دو نوع از قبل نمی­توان عمر دقیق دتکتور را  پیش­بینی کرد و زمان تعویض آن­را فهمید، می­ بایست حتما فالت پیش آید و مدتی وقت­گیری کند و حتی مدتی سیستم خارج از سرویس باشد.

عملکرد سیستم آدرس پذیر:

در این سیستم تکنیک  Multiplex  (تسهیم کننده) اجازه می ­دهد هر دتکتور مستقلا اطلاعات را به پانل کنترل ارسال نماید. در هر زمان دتکتورها مشخصات شناسایی آدرس خود را به پانل کنترل ارسال می­ نماید و علاوه بر آن از طرف تابلو هم یکسری اطلاعات به دتکتور ارسال می­ شود. این نوع کار باعث می­ شود که همیشه پانل مراقب باشد که کدام تجهیز خروجی غیر عادی ارسال می­ کند. پیغام­ های عادی همیشه بر روی صفحه ­ی نمایش (LCD) کنترل پنل مرکزی نوشته می ­شود.

توجه شود در صورت عملکرد دتکتور جریان آن به شدت تغییر می­ یابد. پس از چک اولین دتکتور، سیستم به سراغ دومین تجهیز می­ رود و همه­ ی تجهیزات به ترتیب چک می­ گردند. در اولین راه­ اندازی، تمامی تجهیزات در مرحله­ ی اول، آدرس­ دهی و اطلاعاتشان ثبت می ­گردد.

در هر سیستم آدرس پذیر می ­توان از یک سری تجهیزات متعارف نیز استفاده کرد. در چنین شرایطی می بایست از ماژول های واسط ورودی و یا خروجی استفاده کرد.

استفاده از ایزولاتور اتصال کوتاه، بین مرز مشترک زون­ های اعلام حریق اجباری است.